Vrijheid, van onschatbare waarde

Vrijheid, van onschatbare waarde

We leven dit jaar 75 jaar in vrijheid. Yvonne Jonkman bezocht diverse inwoners van Edam-Volendam. Aan de huiskamertafel omschrijven de geïnterviewden wat vrijheid voor hen inhoudt. Hoe ze omgaan met deze vrijheid en welke gevaren onze vrijheid bedreigen. In dit slotakkoord komt Jan Oudt aan het woord, tandprotheticus met heel veel hobby’s.

Het is een stralende maandagmiddag. Jan Oudt uit Edam komt langs om te praten over zijn betekenis van vrijheid. Jan: “Oorspronkelijk kom ik uit Amsterdam waar ik in 1947 ben geboren. Ik trouwde, scheidde. Inmiddels deel ik mijn leven met Kirsten in een samengesteld gezin met onze vier kinderen die acht kleinkinderen hebben voortgebracht. Ik voel me echt zo’n Italiaanse opa. In mijn werkzame leven was ik tandprotheticus. In 2014 ben ik gestart met mondzorg aan huis in het kader van ouderenzorg. Alles loopt via de zorgverzekeraars. Hobby’s genoeg: tuinieren, Tai-Chi, reizen, klimmen onder begeleiding naar de top van de Kilimanjaro, op de Azoren en de Mont Blanc op. En dan is er nog het musiceren op de accordeon en gitaar.”

“In vrede en vrijheid komen volkeren tezamen, een ideaal beeld waar menig mens naar streeft. Hierin kom je het best tot je recht. Vrede en veiligheid geven hoop, zekerheid en vertrouwen. Maar helaas, onder deze mondiale dampkring heerst er een gure wind van macht, geweld, uitbuiting en onderdrukking. Een niet te stoppen windkracht! Vrijheid en geborgenheid maken plaats voor haat naar religie, geaardheid, stand, ras en huidskleur. Overal ter wereld is sprake van een angstcultuur en staatscensuur die mensen erg beperkt en uitsluit. Veel van onze medemensen leven in deze situatie, verdreven en opgejaagd, in kampen ondergebracht. Het zijn bange bannelingen die onzeker zijn over hun lot. Denk maar aan Lesbos en de Rohingyas in Myanmar die vluchten naar Bangladesh”, aldus Jan.

Bevoorrecht in Nederland
We spreken nu over vrijheid en onvrijheid. “Wij in Nederland leven beschermd en vooral bevoorrecht. Waardeer dat! Je proeft onze vrijheid in allerlei aspecten van onze samenleving. Denk aan cultuur, schrijven en dichten, kunst, festivals, musea. Het is vaak genieten, een lust voor oog en oor. En wij kunnen altijd een kritisch geluid laten horen! Vrijheid betekent óók goed onderwijs kunnen krijgen. In een ideologische dictatuur is dat niet aan de orde. Vrijheid moet je koesteren en onderhouden. En laat je jouw vrijheid nooit ontnemen.” En Jan waarschuwt: “Wees altijd alert op rare clubjes die er willens en wetens op uit zijn ons aller vrijheid in te beperken. Blijf scherp en waakzaam!”

Coronacrisis
Het gesprek loopt naar de actualiteit. Jan vervolgt: “Wat wij nu meemaken is een speldenprik in vergelijking tot wat mijn ouders in de oorlog moesten doorstaan. Door de coronacrisis ervaren wij nu een aantal beperkingen door de maatregelen die de overheid heeft genomen. Je voelt en ziet op straat dat de mensen schrikachtig, angstig zijn. Het gedrag verandert, het gevoel van onvrijheid neemt toe. Het grote gemis voor ons is het niet zien van de kinderen en kleinkinderen. Het is een onwerkelijke situatie.”

Hoop en veerkracht
“Tóch is het woord vrijheid een woord van hoop! Het komt weer goed. Het gemis gaan we gulzig en gretig inhalen. Nu moeten we geduld hebben, pas op de plaats maken. Maar dan omhelzen we elkaar weer in onze vrije tijd. Ik zie in deze bijzondere omstandigheden vooral veerkracht in onze samenleving. Niemand vindt het leuk maar uiteindelijk, na een moeizame aanloop en gewenning, ziet vrijwel iedereen het belang van de maatregelen. Dat stemt me hoopvol. We moeten deze koers vasthouden. We hebben bewezen dat het kan! Leven met de beperkingen is tijdelijk, is lastig, verre van prettig, maar door de gezamenlijke inspanningen redden we het.” Met deze optimistische woorden sluit Jan af.




Vrijheid, van onschatbare waarde


Vrijheid, van onschatbare waarde


We leven dit jaar 75 jaar in vrijheid. Yvonne Jonkman bezoekt tot en met begin mei diverse inwoners uit Edam-Volendam. aan de huiskamertafel omschrijven de geïnterviewden wat vrijheid voor hen inhoudt. Hoe ze omgaan met deze vrijheid en welke gevaren onze vrijheid bedreigen. In deel 6. Is het woord aan Madelief Mühren, een ondernemende studente uit Volendam.

Het is een zonnige zondagmiddag in Volendam. Vanwege de coronamaatregelen treffen wij elkaar bij een picknicktafel aan de dijk. Voor Madelief Mühren is het dicht bij huis, 18 jaar, studente leerjaar 5 op het VWO op het Don Bosco College.

Ze heeft een jaar aan de westkust van Noorwegen gewoond vanwege een uitwisselingsjaar, ging daar naar school, woonde in een gastgezin en spreekt nu vloeiend Noors. Naast school werkt ze in het ouderenverzorgingshuis De Meermin in Edam. Veel van haar vrije tijd besteedt zij aan muziek. Zingen is haar passie en hiervoor volgt zij wekelijks musicalles in Amsterdam van waaruit zij is gecast voor een dubbelrol in de musical Koning van Katoren. Haar aspiraties liggen dan ook bij een opleiding aan een toneelschool. 



Mentale vrijheid


Madelief: “Bij vrijheid denk ik aan vooral aan kunnen gaan en staan waar je wil, doen wat je wil doen, je weinig zorgen hoeven maken. Kunnen zeggen wat je wil is ook belangrijk. Er zijn natuurlijk wel grenzen: als jouw mening het bestaan van een ander krenkt, dan mag je niet onder het mom van vrijheid de ander kleineren. Als je niets constructiefs of aardigs te zeggen hebt, zeg het dan niet! Daarnaast is vrijheid ook iets mentaals. Mensen zullen altijd een mening over je hebben, het is aan jezelf om te besluiten of je hier iets om geeft of niet. Dat is soms lastig en het lukt mij ook niet elke dag om niet te piekeren over wat anderen van me denken. Maar op de dagen dat het me lukt om me geen zorgen te maken, voel ik me heel vrij.”

Ze geeft nog een voorbeeld. “De eerste keer dat ik deze knalroze broek aantrok naar school was ik bang dat leeftijdsgenoten me een aandachtstrekker zouden vinden, maar ik kreeg juist heel veel complimentjes. Toen realiseerde ik me dat die onzekerheid echt tussen mijn oren zat.”

Coronacrisis
De coronacrisis brengt nu allerlei beperkingen met zich mee. Hoe ga jij hiermee om? Madelief: `De beperkingen zijn vervelend, maar de reden waarom onze vrijheid beperkt wordt is begrijpelijk. Als we geen actie ondernemen, zullen de IC’s overbelast raken en dan vallen er veel meer doden dan nodig is. Als het betekent dat mensen gered kunnen worden, vind ik het prima om tijdelijk een stukje vrijheid in te leveren. Naast beperkingen leidt de coronacrisis ook tot een enorme solidariteit. We moeten het tenslotte met z’n allen doen! De´ berenjacht´ voor kleine kinderen is een prachtig voorbeeld van geven om elkaar. Net als het vrijwillige zangkoortje dat elke dag voor de bewoners van de Meermin een lied zingt. Dat hebben zij zelf aangeboden om de bewoners in deze tijden een hart onder de riem te steken. Ik vind dit een prachtig initiatief.

”

Ikke, Ikke
“

Ik snap niet waarom een aantal mensen zich niet aan de maatregelen houdt. Je kunt wel denken ‘dat bepaal ik zelf wel’, maar als jij bepaalt dat je de regels aan je laars lapt, dan bepaal je ook de gezondheid van een ander. Dat mensen dat niet beseffen, vind ik egoïstisch.
Aan jongeren wil ik zeggen dat zij zich moeten realiseren hoe vrij zij zijn. Er zijn zoveel mensen die veel minder mogen dan wij in Nederland. Op school werk ik met een medestudente aan een onderzoek naar de beleving van vrijheid bij jongeren met verschillende achtergronden. We merken dat het lastig is om in contact te komen met jonge vluchtelingen. Bij hen leeft de vrees voor moeilijkheden voor de familie in het thuisland als zij hier hun mond open doen.”

Hoe verder?
“We zullen ons door deze crisis heen slaan en zien wat er veranderd is en wat niet. Wel hoop ik dat de solidariteit van nu niet verloren zal gaan. Dat we voor elkaar klaar blijven staan en dat we elkaar vaker een applausje geven.”




Vrijheid, van onschatbare waarde!

Vrijheid, van onschatbare waarde!


We leven dit jaar 75 jaar in vrijheid. Yvonne Jonkman bezoekt diverse inwoners uit Edam-Volendam. Aan de huiskamertafel omschrijven de geïnterviewden wat vrijheid voor hen inhoudt. Hoe ze omgaan met deze vrijheid en welke gevaren onze vrijheid bedreigen. In deel 5 is het woord aan Jaap Soerink, handelaar in van alles.

In gesprek met Jaap Soerink, 51 jaar, woont met Linda in alle vrijheid op het woonwagenkamp tussen Edam en Middelie. Jaap is de jongste uit een gezin van 8 kinderen, groeide op in het kamp op het Oorgat dat opgeheven werd. Op enig moment verhuisde hij naar Amsterdam wat achteraf geen beste keus was. “Als je gewend bent in een wagen te wonen en je verkast naar een huis, dan vraagt dat veel van je. Zo wonen was helemaal niks voor mij. Ik verveelde me te pletter, kon er niet aarden, had niks omhanden en ik raakte verslaafd aan de gokkast”, geeft hij aan. Met Amsterdamse Linda verhuisde hij zevenentwintig jaar geleden terug naar Edam en ging tijdelijk wonen in een woonboot tegenover het huidige kamp.

“Ik was dertien toen ik van school ging”, zegt Jaap, “wilde wel graag leren maar het kwam er niet van. Vader zat in de handel in oud ijzer en paarden, ik stapte er ook in. Nu handel ik in alles wat er op mijn pad komt, koop en verkoop, markthandel”. De telefoon speelt een belangrijke rol in de contacten naar buiten, zijn gezondheid laat hem lelijk in de steek. Er is alle tijd om naar muziek te luisteren: Elvis Presley is zijn favoriet. Is niks voor Linda want zij gaat voor hardrock!

Wonen in vrijheid
Jaap: “Wonen in een wagen op een kamp is een vrije keuze. Ik weet niet beter. Het is onze traditie die teruggaat tot ver voor de oorlog. De familie Soerink is een grote familie. Mijn opa en oma komen oorspronkelijk uit Oudemirdum in Gaasterland. Zij woonden in een wagen van 6 bij 2,20 meter met acht kinderen en twee joodse onderduikers. Van mijn broers en zussen wonen alleen mijn broer en ik nog op het kamp, alle anderen zijn getrouwd met “burgers” en hebben een keuze gemaakt voor een woonwijk.” 

Wiet
“In een aantal gemeentes moeten de woonwagens vertrekken omdat de ze wietteelt willen verhinderen”, geeft hij aan. “En dat is heel begrijpelijk. Maar voor de ouderen is het gewoon erg. Die willen niet in een woonwijk wonen, zijn ze niet gewend en kunnen er slecht aarden. Op dat wietgedoe wordt het hele kamp aangekeken. Hun vrije keuze wordt zo dus bedreigd.”

Jaap vult aan met een herinnering uit zijn jeugd: “Toen ik nog op school zat, mochten er geen vriendjes bij mij komen spelen. Zij wilden wel, maar de ouders waren er tegen. Op het kamp spelen was niet aan de orde. Dat bracht je ook weer in een isolement.”

Onvrij voelt Jaap zich als er politie komt controleren of ik de paarden wel goed verzorg. “De jongste is 28 en de oudste is 41 jaar; de ezel is 40, heb ik al 35 jaar!” meldt hij trots. Ook de traditie van dieren houden gaat volledig op. Jaap erfde deze liefhebberij van zijn vader. 

Leven is een  leerschool
Fysiek gaat het Jaap niet goed, heeft versleten heupen, slechte knieën en rug ten gevolge van te zware belasting. Noodgedwongen moet hij nu gebruik maken van een rollator en een scootmobiel. Nog een paar wijze woorden: “Mensen, besef en waardeer wat er allemaal te koop is, maar sta vooral stil bij het feit dat je vrij bent in je doen en laten. Jongeren moeten tevreden zijn met hun welvaart en kijken naar de mensen die het minder hebben in plaats van opkijken naar de rijken.” En delen is gewoon belangrijk.”

En naar de ouderen: “De mensen die de oorlog hebben meegemaakt voelen zich al snel vrij. Maar ook voor latere generaties geldt dat je blij mag zijn met de vrijheid waarin je leeft. Aan mopperen en klagen heb je helemaal niks!”




Vrijheid, van onschatbare waarde

Vrijheid, van onschatbare waarde

We leven dit jaar 75 jaar in vrijheid. Yvonne Jonkman bezoekt de komende weken diverse inwoners uit Edam-Volendam. Aan de huiskamertafel omschrijven de geïnterviewden wat vrijheid voor hen inhoudt. Hoe ze omgaan met deze vrijheid en welke gevaren onze vrijheid bedreigen. In deel 4 is het woord aan Ingrid Gomersbach, docent op het Don Bosco College.

Lokaal 252 is het domein van Ingrid Gomersbach, al veertien jaar docente levensbeschouwelijke vorming op het Don Bosco College in Volendam. Moeder van twee kinderen, getrouwd met Rob. Zij wandelt graag en praktiseert yoga. Buiten de deur lunchen en lekker niksen vindt zij zeer ontspannend.
Naast het werk, liggen haar inspanningen in het geven van yogalessen, zij leidt yogaleraren op, geeft   spirituele counseling  en lessen in spirituele psychologie. Hierbij ligt de focus op het wezen van de mens en het creëren van zelfbewustzijn.

Vrijheid
We spreken over persoonlijke vrijheid. Ingrid: ”Vrijheid wordt vaak verward met mogen doen en laten wat je wilt, maar dat denken is een illusie! Aan je gedrag zijn namelijk altijd consequenties verbonden. Je kunt vrij zijn om te kiezen maar wat kies je dan? Weet je wat je wilt? Vaak kiezen mensen niet bewust maar laten zich leiden door verwachtingen van anderen of door bijvoorbeeld social media en dan wordt er voor je gekozen. Je leven wordt zo een aaneenschakeling van gebeurtenissen waar je, voor je gevoel, geen controle over hebt. Dan ben je onvrij.”

Op school
“Tijdens mijn lessen levensbeschouwelijke vorming leer ik leerlingen om kritisch naar hun eigen opvattingen te kijken. Zelfbewustzijn is een voorwaarde om in vrijheid keuzes te kunnen maken en de keuzes van anderen te respecteren. Daarbij is het hebben van een leidraad noodzakelijk. Het gebruiken van levensbeschouwelijke tradities is hiervoor een waardevolle basis en een bron van wijsheid.” In mijn les gebruik ik waarden uit verschillende levensbeschouwingen als kompas. Waarden als: eenheid, solidariteit, gelijkheid, behulpzaamheid, moed, rechtvaardigheid, vergeving, compassie en vrede. Jongeren hebben richting en houvast nodig om uiteindelijk te komen tot het innerlijk kompas waarop ze kunnen varen. En het is belangrijk dat ze hun binnenwereld verkennen. Pas wanneer je jezelf kent, kan je kiezen. Kiezen in vrijheid!”

Helden
“Vrijheid is een universele waarde waarvoor velen, vaak met gevaar voor eigen leven, voor hebben gestreden. Kijk naar Malala Yousafzai die nog steeds strijd voor de vrijheid van onderwijs voor meisjes. In 2012 pleegde de Taliban een moordaanslag op haar, werd door haar hoofd geschoten, overleefde en ontving de Nobelprijs voor de Vrede in 2014.  Moed aan de dag leggen is onontbeerlijk als je streeft naar vrijheid voor jezelf en anderen.”

Ingrid haalt een beroemde uitspraak van Nelson Mandela, 18 jaar gevangen op Robbeneiland, aan: ‘ Toen ik de gevangenis uitliep, besefte ik dat ik mijn haat en bitterheid achter me moest laten omdat ik anders nog steeds gevangen zou zijn’. Angsten en negativiteit, schuldgevoelens en schaamte houden ons vaak gevangen, maar we hebben ook de sleutel in handen om deze patronen te doorbreken en om te buigen naar iets positiefs! Nelson Mandela bevrijdde zich van haat en bitterheid en was in staat te vergeven. Hij belichaamde de universele waarde van vergeving.  Dát kunnen, dát is pas vrijheid!

 




Vrijheid, van onschatbare waarde

Vrijheid, van onschatbare waarde

We leven dit jaar 75 jaar in vrijheid. Yvonne Jonkman bezoekt de komende weken diverse inwoners uit Edam-Volendam. Aan de huiskamertafel omschrijven de geïnterviewden wat vrijheid voor hen inhoudt. Hoe ze omgaan met deze vrijheid en welke gevaren onze vrijheid bedreigen. In deel 3 komt Eugénie Loota aan het woord.

Storm giert om het huis, de zoveelste bui ontlaadt zich boven Oosthuizen. Aan tafel met Eugénie Loota, bijna 53, houdt van lezen, is vooral nieuwsgierig naar kennis, luistert graag naar religieuze muziek en volgt dagelijks via de radio het nieuws uit de Democratische Republiek Congo waar zij is opgegroeid. Het woord ‘democratisch’ moet niet zo letterlijk worden genomen, zal zij later in ons gesprek toelichten. Zij formuleert bedachtzaam, zoekt naar de juiste bewoordingen uit haar moedertaal Frans.

Conflict
In 2000 vluchtte zij met echtgenoot Michel en zoontje uit de voormalige Belgische kolonie vanwege de heftige politieke conflicten in de regio Congo, Burundi en Rwanda. Eugénie: “Ik was zwanger van de tweede zoon. Met hulp van buiten zijn we in Nederland terechtgekomen. De grote vraag die ons leven toen beheerste was die van onze eindbestemming. Waar komen we terecht nu we ons thuisland hebben verlaten?” Zij vervolgt: “Wij zijn beide universitair opgeleid, Michel in elektromechanica en ik in economie. Hoe krijgen we ons leven met twee jonge kinderen weer op de rit?” Na de asielprocedures en het verblijf in de azc’s in Ter Apel en Den Helder volgde het positieve besluit van de IND. In 2006 werd een woning gevonden in Oosthuizen. Bouwen aan een nieuw bestaan!

Verder in vrijheid
Eugénie denkt lang na als ik vraag wat vrijheid voor haar betekent. “Alles begint bij geestelijke vrijheid. Dat is de basis. Erg belangrijk zijn de anderen in onze samenleving. Je mag anderen nooit hinderen op basis van jouw éigen vrijheid. Je moet je houden aan de wettelijke kaders! In Nederland voel ik mijn vrijheid niet bedreigd, gelukkig maar. Hier word je door de wet beschermd. En heel belangrijk is het feit dat de rechters in Nederland onafhankelijk zijn. Discriminatie wordt hier bestraft. In Congo is het erg onvoorspelbaar. Bij familiebezoek in Kinshasa blijft het oppassen wat je zegt. Kan gevaarlijk zijn. Je kan zomaar in elkaar geslagen worden als je een mening naar buiten brengt in de Democratische Republiek Congo.”

Nieuwsgierig naar kennis
Ik werd getriggerd door de eerder gemaakte opmerking ‘ik ben een nieuwsgierig mens’. Dus de logische vraag aan Eugénie is dan: “Hoe bedoel je?”

“Na een lange aanloop als onbetaalde stagiaire bij de toenmalige gemeente Zeevang kreeg ik in 2011 een betaalde baan én een opleiding. Ik wilde gewoon werkervaring opdoen, verder komen, niet onder mijn niveau blijven werken. Ik zit nu op de afdeling Informatievoorziening van de gemeente Edam-Volendam, werk bij de helpdesk, geef instructie aan collega’s over gebruik van computersysteem Join. Daarom ben ik opnieuw in opleiding gegaan, Informatiemanagement mbo niveau 4 en 5 en de vervolgopleiding hbo afgerond. Helaas werd mijn diploma uit Kinshasa hier niet erkend, dat van Michel wel.”

Jongeren
Aan jongeren wil zij meegeven dat een mening geven op een respectvolle manier véél beter landt, meer indruk maakt en langer blijft hangen! Zij illustreert deze uitspraak met het volgende voorbeeld. “Wij waren in 2011 op familiebezoek in Kinshasa. Onze 10-jarige zoon steekt zijn vinger op en vraagt: “Opa, mag ik even wat zeggen?” Mijn hoogbejaarde vader was totaal confuus, helemaal niet gewend aan kinderen die een correctie aanbrengen aan een gerespecteerde oudere! Heel duidelijk is die houding hier geleerd en daar op de juiste wijze toegepast!”


 




Vrijheid, van onschatbare waarde

Vrijheid, van onschatbare waarde

We leven dit jaar 75 jaar in vrijheid. Yvonne Jonkman bezoekt de komende weken diverse inwoners uit Edam-Volendam. Aan de huiskamertafel omschrijven de geïnterviewden wat vrijheid voor hen inhoudt. Hoe ze omgaan met deze vrijheid en welke gevaren onze vrijheid bedreigen. In deel 2 komt Admir Ceman aan het woord.

Met Admir Ceman aan tafel, 36 jaar, uit Oosthuizen. Houdt van karpervissen, voetbal en is in zijn vrije tijd instructeur bootcamp. Hoe kom je als gevlucht jochie uit Bosnië tot  beroepsmilitair bij de Luchtmobiele Brigade in Arnhem?

Oorlogsgebied
“Ik ben geboren in Banja Luka. Als negenjarig kind kon ons gezin, vader, moeder en zusje, met het allerlaatste Rode Kruis konvooi weg uit het oorlogsgebied. Met de meest noodzakelijke persoonlijke spullen kwamen wij terecht in het azc in Nijmegen, daarna naar Wijk aan Zee. In 1994 gingen wij wonen in Oosthuizen. Ik ging door naar groep 7, mijn zusje naar groep 5, mijn moeder ging vrijwilligerswerk doen, mijn vader vond een baan. Het leven herpakte zich! Na Tabor D’Ampte in Hoorn rondde ik de vierjarige opleiding Bouwkunde af op het Horizon College. Vervolgens ging ik in de bouw werken, maar er bleef nieuwsgierigheid naar méér!”

Militaire opleiding
Admir komt to the point als het gaat om de keuze voor een militaire opleiding: “Toen ik 16 was, had ik al een sterke belangstelling voor een functie bij het leger. Maar mijn ouders vonden mij veel te jong. Het mocht niet, punt uit. Na een aantal jaren in de bouw, ik was inmiddels 22, heb ik definitief gekozen. Mijn ouders waren niet blij, maar ik heb doorgezet. Ik wil mijn kinderen een toekomst zonder oorlog geven, een betere toekomst, juist een oorlog verhinderen!”

Rode baretten
Hij vervolgt over zijn militaire leven: “Na de opleiding in Schaarsbergen ben ik bij de rode baretten en dus bij de Luchtmobiele Brigade gegaan. In de jaren 2006, 2007 en 2008 werd ik uitgezonden naar Afghanistan. Ook dat hoort bij het werk. Vorig jaar ben ik binnen Defensie van baan veranderd. Schaarsbergen werd Amsterdam, 5 uur autorijden per dag en inmiddels thuis een jong gezin lieten zich moeilijk combineren.

Niet meer bang zijn
Ons gesprek gaat verder over vrijheid. “Als ik het woord vrijheid hoor, dan denk ik direct aan niet meer bang hoeven te zijn. Als kind was er de permanente angst voor verdwaalde kogels. Nu kunnen we ons normaal bewegen, kunnen gaan en staan waar we willen, zonder belemmeringen. Maar niet alleen dat: vrijheid is ook vrijheid van godsdienst, iedereen heeft z’n eigen overtuiging. Het gaat vooral om wederzijds respect! Respect voor de mening van een ander. Laat iedereen in z’n waarde, dat moet het uitgangspunt zijn. Zo ben ik opgevoed!”

Admir antwoordt op mijn vraag naar bedreigde vrijheid: “Als dat zich voordoet, de ga ik zeker de confrontatie aan, mondeling natuurlijk. Ik vraag tekst en uitleg om er samen uit te komen. Als iemand mij ‘buitenlander’ noemt als scheldwoord of als ik onrecht ervaar.”

Boodschap aan jongeren
Aan jongeren wil hij de volgende woorden meegeven: “Wees open en eerlijk en wees vooral blij met wat je hebt, waardeer dat! Besef dat wij het in Nederland heel goed hebben Realiseer je dat zoveel mensen hun leven hebben moeten geven. Vrijheid is ongeloof kostbaar!”

Tenslotte vertelt hij enthousiast over Operatie Market Garden, over zijn Memorial Jump als parachutist met de oude veteranen, over de herdenking in augustus. Nu in de beveiliging bij Defensie, maar in zijn hart is Admir eigenlijk nog de man met rode baret.

Tekst en foto: Yvonne Jonkman


 




Vrijheid, van onschatbare waarde

Vrijheid, van onschatbare waarde

We leven dit jaar 75 jaar in vrijheid. Yvonne Jonkman bezoekt de komende weken diverse inwoners uit Edam-Volendam. Aan de huiskamertafel omschrijven de geïnterviewden wat vrijheid voor hen inhoudt. Hoe ze omgaan met deze vrijheid en welke gevaren onze vrijheid bedreigen. In deel 1 komt Frank Bond aan het woord.

Aan tafel met Frank Bond. We spreken over vrijheid en alles wat daarbij komt kijken. Maar wie is Frank Bond? “Waar moet ik beginnen?”, antwoordt hij. “Ben cultureel ondernemer, songwriter en muzikant, projectleider van o.a. Oude Meesters, cultureel project voor senioren in onze gemeente. Het gaat heel goed, veelal via mond-tot-mondreclame. Dat werkt!”

Betekenis van vrijheid
“Vrijheid is een onvoorwaardelijk begrip! Je moet alles kunnen doen, denken en zeggen, maar wel met respect voor de vrijheid van anderen. Sta vooral stil bij jouw vrijheid en waardeer die ook, wees er dankbaar voor. Voor mij persoonlijk loopt mijn persoonlijke vrijheid, de dagelijkse realiteit, als een rode draad door mijn doen en laten. Je moet kunnen doen waarin je gelooft en je kunnen uiten in een veilige omgeving. Met de band Alasca maken wij onafhankelijke muziek; bij Oude Meesters komen mensen zingen die dat nooit eerder durfden!”

Onvrij
“Ik voel me onvrij als ik in een hokje word geduwd, dan word ik een persoon die ik niet ben. Dan ben je jezelf niet meer. Ik ben nu wie ik ben, heb “gevochten” voor mijn persoonlijke vrijheid door voor mezelf op te komen. Ik koos ervoor om muzikant te worden. Toen voelde het als “uit de kast komen”. Voelt zelfs nu nog een beetje zo. Muziek is mijn passie!”

Bedreigde vrijheid
“Ik zie grote gevaren bij het internet”, geeft Frank aan. “ Dataverzamelingen zijn erg riskant voor de privacy. De mens moet zich ongezien in vrijheid kunnen bewegen. Dat is de kern van privacy. Vrijheid en privacy lopen in elkaar over”.
Frank werkt ook met jongeren. Aan hen geeft hij hier een paar serieuze adviezen. “Leef eens een dag niet afgeleid! Verdiep je ook een keer in jouw persoonlijke en maatschappelijke rijkdom en wees er dankbaar voor. Wees je bewust van onze maatschappelijke overvloed en realiseer je dat die overvloed ten koste gaat van anderen in de wereld”. Vervolgens geeft Frank het voorbeeld van een schooluitje dat zelfs niet meer leuk gevonden wordt…

“Blijf vooral open en vrij naar buiten treden”, adviseert Frank naar de ouderen. “Dat geldt voor de eigen mening en voor de creativiteit. En blijf vooral vertellen, verhalen, druk je uit op jouw eigen wijze maar dóe het!”
Tekst en foto Yvonne Jonkman

 




BASE-it Computers De Boer Accountants Harmonie Kapper Sjoerd Lux Photograpy Cor Kes Ronald Schot Smits Web Stadskrant adverteren Uitgeverij De Stad Hotel Restaurant De Fortuna schoonmaak & opruimbedrijf HARRIE
Facebook