Paleis Noordeinde

Paleis Noordeinde

Het is alweer vijf jaar geleden dat de fusie tussen de gemeenten Edam/Volendam en Zeevang tot stand kwam. Een lustrum dus. Ter gelegenheid daarvan brengt De Stadskrant de komende periode een serie verhalen over bijzondere woonlocaties in de ‘nieuwe’ fusiegemeente Edam/Volendam. Want iedereen die in Edam, Volendam of in een van de dorpjes van de voormalige Zeevang fietst of wandelt komt onderweg wel eens een woning tegen waarvan je denkt: wat is dit voor bijzonder plekje, welk stuk geschiedenis ligt hier verborgen, wie wonen hier eigenlijk en hoe is het om hier te wonen?
Dit keer: Henk en Gré Neuhuys wonen in ‘Paleis Noordeinde’ 85 in Volendam.
Tekst Carla Knelange, Fotografie Marco Bakker

Paleis Noordeinde
VOLENDAM - ‘Pas op dat je je hoofd niet stoot!’ Het is inderdaad soms even bukken tijdens de rondleiding die Henk en Gré Neuhuys geven in hun woning aan het Noordeinde in Volendam. Beter gezegd ‘Paleis Noordeinde’ want dat staat immers op het uithangbord nabij hun pittoreske dijkhuisje aan de boorden van het Markermeer.

Het is niet alleen een kwestie van op tijd bukken. Maar ook een van ‘goed opletten waar je je voeten neerzet’. Vanuit de woonkamer wordt, via een smal trappetje, de ruime en lichte serre bereikt. Weer terug op de begane grond kan de naastgelegen ruimte - vroeger een apart huisje - bezichtigd worden. De bedsteden van vroeger doen tegenwoordig dienst als kasten maar hebben hun authentieke uiterlijk behouden. Via een luik in de vloer gaat het kruip-door-sluip-door naar de kelder met daarin een indrukwekkende verzameling wijnflessen, zo weer naar buiten en dan via de werkplaats van Henk weer terug naar de woonkamer.

Schouwspel
Maar natuurlijk moet het mooiste nog komen. Na het beklimmen van opnieuw een smalle trap wordt de bovenverdieping bereikt en is er direct zicht op het Markermeer. Omdat Henk er een heel groot raam heeft geplaatst heeft het veel weg van een schilderij dat een prachtige waterpartij laat zien met hier en daar een bootje op de golven en een fraai wolkendek. Van dat schouwspel wordt dan ook elke dag genoten vertelt Henk. “Voor het raam eten we ons ontbijtje en om vijf uur ‘s middags drinken Gré en ik er een borrel. Dit uitzicht is elke dag anders en dus verveelt het nooit.”
Henk is Amsterdammer van geboorte en kwam bij toeval in Volendam terecht. “Ik was een jaar of 27 en op zoek naar woonruimte. Mijn zus hoorde via via dat er aan het Noordeinde in Volendam wat huisjes te koop stonden. En toen ben ik maar eens gaan kijken.” In dat hele kleine huisje woonde vroeger de Schelige Kwast, weet Henk te vertellen. “Het was een man met naar het schijnt een nogal bijzonder uiterlijk. En deze weduwnaar woonde er met een grote schare kinderen. Ik heb me laten vertellen dat een paar van die jongens uit dat gezin in de avonduren naar een botter vertrokken om daar te slapen. Daar was in dit huisje gewoonweg geen plaats voor.”
Na een paar jaar leerde Henk zijn Gré kennen en binnen een jaar trok ze bij hem in. Volgens Henk ‘liefde op het eerste gezicht’. “Het klikte gewoon.” En Gré bevestigt: “het klikte aan alle kanten.” In het begin was het erg wennen want Gré kwam uit Brabant. “Ik kende niemand en de mensen waren nogal anders dan ik gewend was. Toen ik les ging geven op de Huishoudschool ging het beter en leerde ik mensen kennen. We hebben er nooit over gedacht te verhuizen. Een mooier plekje dan dit bestaat niet.”

De Kippies
Eind jaren zeventig van de vorige eeuw kwam het huisje naast de woning van Henk en Gré vrij. “Naast mij woonden vier Volendammers, twee broers en twee zussen. Allevier in klederdracht. Ik had heel goed contact met ze. Bijna elke dag ging ik er een koppie thee halen. Toen Gré in mijn leven kwam, ging zij ook gewoon mee. Hun achternaam was Smit, maar als bijnaam hadden ze ‘de kip’. Mooie tijden beleefd met de Kippies.”

Maar toen die familie uiteindelijk ging verhuizen, besloten Henk en Gré dat huisje naast hen ook te kopen. “En van twee kleine dijkhuisjes hebben we uiteindelijk één woning gemaakt. Maar je kunt nog goed zien waar de Kippies gewoond hebben. In de ruimte waar wij gewend zijn ons avondeten te eten was voorheen hun woonkamer met bedsteden. En dan boven een kleine ruimte en beneden een keldertje. Toen het nog twee huisjes waren woonden er in totaal 27 mensen. Op zo’n kleine oppervlakte. Niet te geloven toch.”

Het Markermeer heeft altijd een grote rol gespeeld in het leven van Henk en Gré. “Of Gré en ik wel eens gaan zwemmen? Nou, dat kun je wel zeggen.” Henk vertelt met enige trots dat hij zeker zo’n dertig jaar lang, iedere ochtend, zich even ondergedompeld heeft in het grote meer dat grenst aan zijn woonhuis. “Iedere ochtend de dijk over en hup het water in. In de zomer én in de winter. Als het heel koud was, ging ik niet echt zwemmen. Dan was het alleen even koppie onder.”
En het echtpaar heeft ook prachtige winters meegemaakt. “We hebben wel eens ons tentje op het ijs neergezet”, vertelt Gré. “En daar een nachtje doorgebracht. Ik weet nog goed dat er in de nacht agenten met hun zaklantaarns op ons schenen en ons vroegen wat we daar deden. Wij lieten ze weten dat we daar aan het slapen waren. Ze hebben ons toen maar met rust gelaten.”

IJszeiler
Mooie herinneringen bewaren Henk en Gré aan de ijszeiler die Henk zelf had gemaakt. “Er konden twee personen tegelijkertijd in”, vertelt Henk. “In die tijd maakte ik heel wat ritjes. De mensen bleven maar komen. Ze vonden het prachtig om zo over het ijs te zeilen. En Gré zorgde dat er een pan soep klaar stond. Dan was ons huisje echt te klein, zoveel mensen kwamen er hier over de vloer. Dat waren mooie tijden ja.”

Inmiddels is Henk 81 jaar maar vervelen doet hij zich niet. In zijn werkzame leven zat hij op de grote vaart, had hij een autorijschool en was hij brandweerman. Maar kunstwerken maken was en is zijn grote passie. “Ik hou wel van een beetje knutselen.” Eén van die kunstwerken, een levensechte pop compleet met hoed én sigaar, kreeg een plekje in het Markermeer. Er zullen heel wat wandelaar en fietsers geweest zijn die hun ogen uit hebben gekeken naar dat markante hoofd dat maar net boven water uitstak. “Leuk toch”, zegt Henk. “Ik hou wel van een grappie op zijn tijd.”

 




BASE-it Computers De Boer Accountants Harmonie Kapper Sjoerd Lux Photograpy Cor Kes Ronald Schot Smits Web Stadskrant adverteren Uitgeverij De Stad Hotel Restaurant De Fortuna schoonmaak & opruimbedrijf HARRIE
Facebook