Nederlands Marionettentheater nu gevestigd in Edam

Nederlands Marionettentheater nu gevestigd in Edam

Poppenspel in intieme sfeer

Als jong meisje van dertien jaar ging ze met haar ouders mee op tournee en mocht ze voor de eerste keer een paar poppen vasthouden. “In Zwitserland speelden we de opera Don Giovanni van Mozart en ik werd direct gegrepen door de muziek en het poppenspel. Ik wist meteen: ‘dit is wat ik wil gaan doen’.” Samen met echtgenoot René van Tol nam Mariska Brugman het Nederlands Marionettentheater in 2000 over van haar ouders en inmiddels zit ze zo’n halve eeuw in het vak. In de zomer verhuisden de twee poppenspelers (beiden 63 jaar) van de drukke binnenstad van Amsterdam naar de Gevangenpoortsteeg in Edam waar in de weekenden de huiskamer wordt omgetoverd tot een heus marionettentheater waar in intieme sfeer een klein publiek van harte welkom is.

De voorstellingen zijn geschikt voor kinderen van de basisschoolleeftijd en hun (groot)ouders. Maar verwacht geen zoetsappig poppenspel van het Nederlands Marionettentheater.

“Sommige vormen van kindertheater zijn best wel soft”, verduidelijkt Mariska. “Maar dat is bij ons niet het geval. Het mag best een beetje spannend zijn. Er moet natuurlijk wél iets gebeuren. Het is heerlijk om te merken hoe kinderen zich in kunnen leven. De verhalen, die mooie sprookjes, die we brengen spreken enorm tot de verbeelding. De kinderstukken die wij spelen gaan veelal niet over alledaagse zaken. Het is de magie van dat sprookje waardoor kinderen even heerlijk kunnen wegdromen.”

Dappere Dodo
De grootvader van Mariska, Bert Brugman, richtte in 1923 het eerste marionettentheater in Nederland op. Het Nederlands Marionettentheater vond zijn oorsprong op een zolderkamer in Amsterdam maar in de jaren die volgden was dit theater vooral een reizend gezelschap. Ook de kinderen van grootvader Brugman waren langere tijd bij deze vorm van theater betrokken. Van 1953 tot 1963 maakte het theater zelfs de eerste televisieserie ‘Dappere Dodo’ die heel populair werd.

Aan het eind van de zestiger jaren van de vorige eeuw werd het moeilijk om met drie gezinnen van de opbrengsten te kunnen leven. “Mijn vader Joost en moeder Yvonne wilden doorgaan en hebben het theater overgenomen en zo ben ik er ook bij betrokken geraakt en nooit meer gestopt’, vertelt Mariska. “Ik heb er altijd van genoten om mijn vader zijn vak te zien uitoefenen. Op de klanken van prachtige muziek liet hij zijn poppen bepaalde emoties overbrengen. Het is een hele kunst om een pop tot leven te brengen. Hij kon dat als geen ander.”

En of Mariska dat ook zo goed kan? “Dat is moeilijk te zeggen van jezelf”, zegt ze bescheiden. “Wat ik wel weet is dat ik zowel artistieke als zakelijke kwaliteiten heb en dat heb je als poppenspeler hard nodig. Het is daarbij een heel veelzijdig vak. Mijn man en ik doen alles zelf. We bouwen het decor, we maken de poppen, naaien de kostuums, schrijven het verhaal of zorgen dat een bestaand verhaal speelbaar wordt en we laten de poppen tot leven komen. Maar dat alles heeft er ook voor gezorgd dat we het al zoveel jaren doen en hopelijk nog een tijdje mogen blijven doen.”

Kinderstemmetjes
Mariska en haar echtgenoot René ontmoetten elkaar op de Gerrit Rietveld Academie. Hoewel kunstschilder René toen al wist dat Mariska ooit het marionettentheater van haar ouders over wilde nemen, was hij niet direct heel enthousiast. “Ik heb best lang op groen licht gewacht”, geeft Mariska lachend toe. “In die tijd hadden we de opera’s die we speelden voor volwassenen op band staan en dat was ook het geval bij de kinderstemmen in de jeugdvoorstellingen. René wilde eigenlijk heel graag dat we zelf alle verschillende stemmetjes voor onze rekening zouden nemen en dat zijn we toen ook gaan doen. René is daar heel bedreven in. Hij neemt heel gemakkelijk zeven rollen op zich en wisselt moeiteloos van de een naar de ander. Ikzelf heb al moeite met twee of drie verschillende stemmen. Ik ben beter in het bewegen van de poppen. Dat is echt mijn ding.”

Vanaf het moment dat Mariska en René het Nederlandse Marionettentheater overnamen van vader en moeder Brugman, in 2000, heeft het tweetal meerdere opera’s voor volwassenen gespeeld en twaalf kinderstukken gemaakt. Hoewel er ook nog wel op locatie gespeeld werd, was hun vaste locatie een zaaltje in de Obrechtkerk in Amsterdam. In zestien jaar tijd werden zeker een paar duizend voorstellingen gespeeld. Eind 2018 werd de vierde verdieping van het huis van Mariska en René omgetoverd tot een vast theater. “We hebben daar nog een tijd heerlijk gespeeld maar we zijn ook om ons heen gaan kijken naar een wat rustigere plek met wat meer ruimte en zo zijn we in Edam terecht gekomen, in dit prachtige monument in de Gevangenpoortsteeg.”

Monument
Mariska Brugman en René van Tol voelen zich bevoorrecht dat ze in zo’n mooi stadje en in zo’n mooie woning hun vak mogen uitoefenen. “Zeg nou zelf: Edam als stad lijkt wel een soort van openluchtmuseum. Als poppenspeler voel ik me hier helemaal thuis. En dit marionettentheater past zo goed in een huis als dit, in dit mooie monument. We hadden het niet beter kunnen treffen. Ik kan niet wachten om publiek te ontvangen en voor kinderen en hun ouders te mogen spelen.”
Voor meer informatie over het Nederlands Marionettentheater en de voorstellingen zie: www.nlmarionetten.nl

 




BASE-it Computers De Boer Accountants Harmonie Kapper Sjoerd Lux Photograpy Cor Kes Ronald Schot Smits Web Stadskrant adverteren Uitgeverij De Stad Hotel Restaurant De Fortuna schoonmaak & opruimbedrijf HARRIE
Facebook