Kraamzorg Waterland en verzorgingshuis De Meermin Geraakt door Corona: De zorg

Kraamzorg Waterland en verzorgingshuis De Meermin Geraakt door Corona: De zorg

De afgelopen maanden hebben de mensen in de zorg nog harder gewerkt dan ze altijd al deden. Ze kwamen voor vraagstukken te staan die voor ons allemaal nieuw waren. Hoe ga je hier mee om als medewerker van de kraam- of ouderenzorg. Het nieuwe normaal heeft uitdagingen en complicaties gebracht, maar ook bevestigt wat we eigenlijk allang al wisten.

Of er nou een pandemie heerst of niet, er zullen altijd baby’s geboren worden. Dat werk gaat dus gewoon door, en dat is eigenlijk heel fijn, vertelt Winnie Ottenhof die al meer dan 12 jaar werkt bij Verloskundigen Waterland Oost. “Natuurlijk probeer je keurig afstand te houden, maar tijdens een bevalling vervagen de grenzen. In het begin van de crisis was iedereen alleen bezig met Corona, maar ik mocht een paar uur lang vergeten dat het bestond,” vertelt Winnie. Bevallingen gingen dus gewoon door zoals ze altijd al gingen, behalve als iemand naar het ziekenhuis ging en niet zomaar iedereen mee mocht.

Extra rust
Voor zwangere vrouwen was het een onzekere periode, maar de rust heeft ook veel goed gedaan. “In normale tijden bellen per week gemiddeld twee moeders omdat ze hun kindje minder voelen bewegen. Dan maken we een echo en in de meeste gevallen is alles goed. In de eerste weken van de lock-down belde niemand. Als je zwanger bent ga je gemakkelijk over je grens heen met weken en dingen regelen, maar dan kon nu gewoon niet. De moeders gingen lekker zitten en dan voel je vanzelf je kindje bewegen. Natuurlijk zeggen we altijd al dat je voldoende rust moet nemen, maar nu hebben we echt kunnen zien wat voor verschil het maakt. In dat opzicht bevestigt deze periode wat we eigenlijk allang al wisten.”

Borstvoeding
In de kraamzorg was wel alles anders. Linda Gentenaar is kraamverzorgster: “De eerste week vond ik verschrikkelijk: wat is dit? Je doet wat je kan: je wast je handen, elke dag schone kleren en handschoenen dagen. Het is afstandelijker, even met een kindje tegen je wang, dat doe je niet.” Toch blijven dingen ook zoals ze al waren: “Natuurlijk hou je zoveel mogelijk afstand, maar als je moet helpen met borstvoeding, gaat dat niet. Dat doe je dus in overleg, wat vinden jullie fijn? Verder laat je zoveel mogelijk de kraamvrouw zelf doen wat ze zelf kan doen, maar als je de stand van de baarmoeder moet voelen, moet je dat toch voelen.”

Raambezoek
Eerst mocht niemand op bezoek komen, alleen raambezoek. Na de laatste versoepelingen mag er in de kraamweek één iemand komen. “Dat was wel lastig in het begin, ben je eindelijk oma, mag je je kleinkind niet vasthouden. Nu is iedereen er wat meer aan gewend.” Dat geldt ook voor Linda die nu vooral heel positief is over kraam in Coronatijd: “ Zowel de kindjes als de ouders zijn veel ontspannener, er is gewoon mee rust. Het geven van borstvoeding lukt vaker, gewoon omdat je als moeder zonde stress de tijd kan nemen. De hechting tussen moeder en kind gaat veel beter. De eerste weken moet je als ouder je kind leren kennen en andersom. Eigenlijk moeten die eerste weken gewoon altijd zo zijn.”

De Meermin
In verzorgingstehuis De Meermin hebben ze van heel dichtbij meegemaakt hoe is het om met Corona om te gaan. Caroline Zwarthoed werkt als verpleegkundige: “Ik werd op vrijdag gebeld, normaal ben ik die dag vrij, met de vraag ik of ik wilde komen helpen. De eerste bewoner was positief getest en toen werd alles in gang gezet. Er komen protocollen en het personeel moest geïnstrueerd.” Waar Caroline normaal gesproken als verpleegkundige op de werkvloer staat, was ze vanaf dat moment verantwoordelijk voor het regelen van de roosters en het implementeren van de richtlijnen. “Het moment dat de eerste besmetting een feit was, ging bij iedereen een knop om: nu moeten we, dus nu gaan we. Iedereen was zo flexibel, iedereen wilde extra diensten en langer werken. Geweldig. Ook de leerlingen die hier meelopen hebben ongelofelijk had gewerkt.”

Afdeling op slot
Het begon met één besmetting, maar al gauw volgden er meer. “Mensen moesten in isolatie op hun eigen kamer als ze waren besmet. Toen het er meer werden, ging de gehele afdeling cohort, dan gaat de afdeling op slot. Dan moet het personeel gedurende de hele dienst in beschermende middelen aan werk; het dragen van een mondkapje, spatbril, handschoenen en een schort. De klapdeuren aan het begin van de afdelingen zaten dicht en ik sprak mijn collega’s niet rechtstreeks meer. Het begon met een etage, maar dat werden er meer. Ook een aantal personeelsleden zijn ziek geworden. Het was een moeilijk tijd voor iedereen.”

Dementie
Dat geldt natuurlijk ook voor de bewoners. “Vooral voor de dementerende die niet goed begrijpen waar die mondkapjes voor zijn. De anderen hadden alle begrip, dat gold ook voor de families die ontzettend betrokken waren. Dat was een enorme steun voor zowel de bewoners als voor ons. Gelukkig werd er veel gebruikt gemaakt van videobellen en whatsapp waardoor er toch contact was. Het heeft de band tussen ons en de bewoners versterkt, ze deelden hun emoties nu met ons. Hier werd extra tijd voor genomen. Om bijvoorbeeld te helpen met videobellen of sturen van foto’s naar familieleden, maar ook om een luisterend oor te kunnen bieden.”

Klappen voor personeel
De medewerkers hebben zich gesteund gevoeld. “De mensen die stonden te klappen voor de Meermin of een koor dat stond te zingen voor het raam van een bewoner die jarig was. We hebben tulpen gekregen en mensen boden zelfs aan hun tablet te brengen zodat bewoners contact konden houden met hun naasten. Dat zijn echt mooie dingen die normaal niet zouden gebeuren.” Inmiddels is het verzorgingstehuis Corona-vrij en de bewoners mogen vanaf volgende week, na tien weken zonder, weer bezoek ontvangen. “De bewoners zijn heel erg opgelucht, dat gaat ook weer wat positieve energie naar binnen brengen.

Heftig
Het heeft iedereen geraakt. Caroline: “Jong en oud, zoiets hebben we gewoon nog nooit meegemaakt. Het is voor iedereen heel heftig geweest, maar het heeft binnen het team voor een teambuilding gezorgd, dat is ongekend. Ondanks het feit dat directe collega’s elkaar niet zagen en alleen via telefoon en mail moesten overleggen. We hebben er samen voor gezorgd dat we hier doorheen zijn gekomen, dat heeft echt veel met ons gedaan. Vertrouwen en samenwerking, dat nemen we mee van dit alles.” In dat opzicht wordt ook hier bevestigd dat we natuurlijk allemaal allang weten: in de zorg werken helden.
Door: Grietje de Heer


 




BASE-it Computers De Boer Accountants Harmonie Kapper Sjoerd Lux Photograpy Cor Kes Ronald Schot Smits Web Stadskrant adverteren Uitgeverij De Stad Hotel Restaurant De Fortuna schoonmaak & opruimbedrijf HARRIE
Facebook