Grafisch vormgever Peke Kuiken neemt na dertig jaar afscheid van De Stadskrant

Grafisch vormgever Peke Kuiken neemt na dertig jaar afscheid van De Stadskrant

“Het was één groot avontuur”

EDAM - “Ik wil het wel proberen”, liet Peke Kuiken zich ontvallen toen hij van Luc van den Berg hoorde dat er iemand gezocht werd voor de grafische vormgeving van De Stadskrant. “Maar ik had eigenlijk geen idee waar ik aan begon”, zegt hij nu terugkijkend op zijn carrière. “Ik deed het gewoon. Ik vond het vroeger altijd al heel leuk om mee te werken aan de schoolkrant. Dus het leek me wel wat.” Inmiddels zijn er ruim dertig jaar verstreken en is voor Peke Kuiken (75) het moment aangebroken dat hij afscheid neemt van ‘zijn krant’. Met toch iets van pijn in zijn hart. Dat wel.

“Weemoedig ben ik wel een beetje. Maar dat is niet zo gek toch? Dertig jaar is een lange tijd. En wat voor een tijd. Een prachtige tijd. Dus weemoedig ja, maar verdrietig nee. Ik kan terugkijken op een hele mooie, waardevolle periode. Ik kan niet anders dan dat gevoel koesteren.”

Edam
Peke Kuiken is - zo zegt hij zelf - vergroeid met Edam, maar hij werd geboren in Friesland. In Franeker. Na de middelbare school in Alkmaar meldt hij zich bij de kweekschool en werkt daarna jarenlang als onderwijzer. Door zijn toenmalige vrouw, die er een baan als onderwijzeres vindt, komt hij terecht in Edam. Eind jaren tachtig, als hij het onderwijs net vaarwel heeft gezegd, komt hij bij toeval Luc van den Berg tegen.

“Ik had in die tijd een eigen schildersatelier aan het Oorgat waar ik wat schilderde en tekenlessen gaf. Ik leefde daar een kunstenaarsleven, zeg maar. Daarnaast leek het me wel wat om als grafisch vormgever voor mezelf te beginnen. Want er moest toch brood op de plank komen. Ik kocht een computer en ik startte in 1989 mijn bedrijfje Ateliers Edam.”

‘Nieuwe krant’
Niet veel later hoorde Peke dat het atelier in de Grote Kerkstraat vrij kwam. “Ik kon er schilderen en ik richtte een klein kantoor in met een bureau. Op een bepaald moment zie ik Luc, die ik toen nog niet kende, de trap oplopen. Hij had een afspraak met Alie Günther, die bij mij ruimte huurde, om te praten over een nieuwe krant. De eerste twee Stadskranten zijn dus inderdaad vormgegeven door Alie maar die kon daar niet helemaal haar ei in kwijt en wilde stoppen. Toen dacht ik ‘laat ik dat maar eens proberen’. En zo is het gekomen.”

Terugkijkend op de afgelopen drie decennia legt Peke uit wat het werken bij de krant zo boeiend maakt. “Ik vind het erg leuk om iets te maken, om iets vorm te geven waar anderen plezier aan kunnen beleven. Ik kon dus creatief bezig zijn maar was tegelijkertijd gebonden aan regels. Je hebt bepaalde marges en daarbinnen moet je zoeken naar oplossingen. Dat is steeds weer een uitdaging.”

Of de handtekening van Peke duidelijk zichtbaar is als je er een krant bij pakt? “Dat denk ik wel. Ik hou van strak maar ook van uitnodigend. Je moet mensen als het ware de krant intrekken. Bovendien moet een krant toegankelijk zijn en goed leesbaar. Dus niet te ingewikkeld. En heel belangrijk: tekst en advertenties moet je zoveel mogelijk van elkaar scheiden.”

Dynamiek
Dertig jaar bij een krant werken betekent hard werken, veel lol, af en toe wat stress en heel veel deadlines. “Het is vooral die dynamiek die me altijd heeft getrokken”, legt Peke uit. “Op de maandag denk je ‘wat dit nu weer moet worden’ en aan het eind van de week liggen er dertig pagina’s klaar. En zo’n kerstkrant van 48 pagina’s wil wel eens wat stress geven. Veel werken in het weekend. Dat hoorde er ook bij. Gelukkig kreeg ik volop steun van het thuisfront, van mijn vrouw Margreet en m’n drie meiden. Anders kun je dit werk niet doen.”

En vaste prik: een keer in de veertien dagen op vrijdag naar De Harmonie. “Ons clublokaal. Even stoom afblazen met een biertje en wat eten. En altijd weer dat trotse gevoel als de krant af is. Dat je dat met zo’n klein ploegje steeds weer voor elkaar krijgt is fantastisch. De samenwerking met Luc, met Henk, nu Gonny, de fotografen en de freelancers is altijd hecht geweest. Je doet het met elkaar. En wat heb ik het leuk gevonden. Daarom heb ik dit afscheid steeds wat voor me uitgeschoven.”

En het bleef niet alleen bij het grafisch vormgeven van De Stadskrant. “Er kwam inderdaad een avontuur bij. Luc en ik begonnen onze eigen uitgeverij, Uitgeverij De Stad. Onder die paraplu hebben we heel wat mooie projecten gemaakt. Dat kan alleen als je goed kan samenwerken. Luc is praktisch en zakelijk, ik ben de creatieveling. En samen zoeken we altijd naar oplossingen. Dat hebben we gemeen. Niet zeuren over wat niet kan, maar gewoon doorpakken. Tja, Luc en ik. Je maakt veel mee met elkaar. Zowel privé als zakelijk kunnen we alles met elkaar bespreken.”

Veranderingen
En als je, zoals Peke, zolang bij hetzelfde bedrijf werkt, maak je veel veranderingen mee. Hij weet zich nog maar al te goed te herinneren hoe De Stadskrant in de beginjaren werd gemaakt. “Mijn gereedschap bestond uit een meetlat en een mesje. We plakten stukken tekst op grote platen en brachten die zelf met de auto naar Castricum. Tegenwoordig gaat het ietsje anders. Alles gaat digitaal. Juist door dit werk heb ik die hele digitalisering mee kunnen maken. En dat heeft me ook jong gehouden. Er is nu zoveel mogelijk op het gebied van grafische vormgeving. Dat juich ik alleen maar toe. Het is heel fascinerend om te ontdekken hoe al die nieuwe software werkt. Het schept veel nieuwe mogelijkheden.” 

En over veranderingen gesproken. In een tijdsbestek van amper een jaar is er voor Peke veel veranderd. “Ik nam het besluit te stoppen met De Stadskrant, ik kreeg daarna te horen dat ik de ziekte van Parkinson heb, we kregen te maken met een pandemie en er zit een verhuizing aan te komen. Weg uit deze ruimte. Maar we krijgen er een heel mooi onderkomen voor terug. Het pand aan de Voorhaven biedt enorm veel mogelijkheden. En ook wat betreft mijn opvolgers ben ik zeer positief. Peter-Jan van Dijk en Gonny Springer van Graphic Box nemen vanaf begin januari mijn taken over en daar hebben we alle vertrouwen in.”

En wat meer vrije tijd is ook niet vervelend. “Margreet en ik zullen meer tijd in Friesland doorbrengen. Het is zo mooi daar, met al die slootjes en kleine kerkjes. Gek zijn we op dat mooie platteland. En zo lang als ik dat nog kan blijf ik lekker autoritjes maken en fotograferen. En schilderen niet te vergeten. Al mijn schilderspullen hebben al een plek in het nieuwe pand aan de Voorhaven. Dus De Stadskrant is voor mij nooit ver weg.”
Door: Carla Knelange

 




BASE-it Computers De Boer Accountants Harmonie Kapper Sjoerd Lux Photograpy Cor Kes Ronald Schot Smits Web Stadskrant adverteren Uitgeverij De Stad Hotel Restaurant De Fortuna schoonmaak & opruimbedrijf HARRIE
Facebook