De verbouwing van Jan Schriverstraat 24

De verbouwing van Jan Schriverstraat 24

‘We stelden de verbouwing steeds uit, we gingen liever op vakantie’

De laatste grote verbouwing hadden ze even voor zich uitgeschoven, ze gingen liever eerst op vakantie. Maar na bijna 15 jaar is hopelijk deze kerst de woning van Wilfred en Marion Vrind precies zoals ze het willen hebben. Het grote voordeel van uitstellen is namelijk dat je alle tijd hebt om te bedenken wat je wil. Over het kleine geluk van ingenieuze plaklatten en platte plafondplinten.

“We zijn hier in 2005 komen wonen.” vertelt Marion Vrind. “De huizen waren in die tijd onbetaalbaar, maar deze niet, we kwamen er al snel achter waarom dat zo was. De vorige bewoner werkte bij de milieustraat in Volendam en als hij iets tegenkwam waarvan hij dacht: daar kan ik wel wat mee, schroefde hij dat hier weer op de muur. Het was echt een uitgewoonde zooi.” De woning kent een bijzondere geschiedenis. “Dit huis vormde één met het naastgelegen pand en was in het bezit van een stichting die zich bezighield met de opvang van weeskinderen. Hier zat dus geen keuken en de nutsvoorzieningen kwamen alleen bij de buren binnen. Bij de vorige eigenaar zijn de panden gesplitst, maar dat was een beetje slordig gedaan, je kon de plek van de schuifpui nog zien zitten.”

Verschrikkelijk moment
Toen het jonge gezin net verhuisde, werd de eerste verbouwing uitgevoerd. “Vooral het elektra was een bende, alles zat aan elkaar vast met kroonsteentjes. Dat moesten we dus aanpakken en we wilden meteen de stopcontacten naar beneden verplaatsen. Maar bij de eerste aanraking viel eigenlijk meteen al het stucwerk op de grond, dus toen hebben we alles opnieuw laten stuken. Ook de keuken hebben we doen verbouwd, de buitenmuur was daar namelijk lek. Alles was klaar en we waren net verhuisd, de kindjes lekker in bad, toen op het plafond een grote natte plek verscheen. De badkamer was ook lek. Een verschrikkelijk moment, dat was dus het volgende dat we moeten doen, maar daar was eigenlijk geen geld meer voor. Alles wat we gespaard hadden, ging op.”

Mooiste plek werd lelijkste
In de jaren die volgden werden hier en daar kleine projecten uitgevoerd. “Toen we hier kwamen wonen was de woonkamer de mooiste kamer, nu was het veruit de lelijkste geworden. De doorslag om nu te verbouwen was de wens voor openslaande deuren naar de tuin. Dan ga je beginnen en komt er steeds meer bij. De vloer lag er nog in van toen we hier kwamen wonen, op sommige plekken waren de plinten bijna 3 cm om alles af te dekken, hij kraakte en piepte aan alle kanten en je bleef er met je sokken aan hangen. Toen de kinderen klein waren vond ik dat prima, het maakte niet uit of ze met knikkers speelden of een glas limonade omgooiden.”

Landelijke uitstraling
De vloer is vervangen en de muren zijn voorzien van houten delen. “Ik hou van een landelijke uitstraling en als dat hout straks geschilderd is, wordt het heel knus. Bij onze kachel komt een zandstenen schouw. Die had ik op de kop getikt via Marktplaats, maar het was nog een hele puzzel om hem op maat te krijgen. Het was ook een gedoe om schoon te krijgen. Ik heb echt alle ovenreinigers en vetsprays die ik kon vinden erop los gelaten, en toen kreeg ik hem met een hogedrukreiniger schoon.” Verder krijgt de keuken een opfrisbeurt en is alles opnieuw gestuukt.

Intensieve zoektocht
“We stelden de verbouwing steeds uit, we gingen liever op vakantie, maar dan kan je wel goed bedenken hoe je het precies wil hebben.” Mede dankzij internet. “Ik heb heel veel gekeken op Pinterest, als ik dan iets moois zag, kon ik dat gemakkelijk opslaan. Bijvoorbeeld platte plafondplinten, dat vond ik mooi en heb ik opgeslagen. Toen de aannemer begon kon ik hem precies laten zien wat we allemaal graag wilden hebben. Ik ben er nu zo blij mee. Hetzelfde geldt voor de roedeverdeling van de nieuwe pui, ik wilde geen grote ramen, maar ook weer niet te veel ruitjes. Ik wilde geen plaklatten, dat zie je namelijk en na lang zoeken heb ik iemand gevonden die een soort aluminiumframe in het raam plaatst, zodat je niet ziet dat het plaklatten zijn. Het is gewoon een kwestie van net zo lang blijven zoeken tot je tevreden bent. Ik word er ook wel nerveus van, omdat we nu alles aan het doen zijn denk je steeds bij jezelf: nu kan je alles doen! Ben je niets aan het vergeten? Vast wel, maar daar komen we later we achter.”

Vier linker handen
“Het is best ingrijpend allemaal, behalve het slopen kunnen we niets zelf, we hebben vier linker handen. Gelukkig hebben we een fijne aannemer die echt met ons meedenkt. Ik vind het alleen lang duren, je weet dat dat zo zal zijn, maar ik ben het wel echt zat. Je bent gewoon je huis kwijt, alle stopcontacten zijn van de muur en je meubels staan in de opslag. Het is natuurlijk ook wel weer lekker als je straks geen mensen meer over de vloer hebt. Met kerst is hopelijk alles helemaal klaar en dan klopt het gewoon allemaal wel.”




BASE-it Computers De Boer Accountants Harmonie Kapper Sjoerd Lux Photograpy Cor Kes Ronald Schot Smits Web Stadskrant adverteren Uitgeverij De Stad Hotel Restaurant De Fortuna schoonmaak & opruimbedrijf HARRIE
Facebook